Goed, het werd dus puppy-cursus. Nou, dat was leuk. Mickey vond het prachtig, vooral het spelen met de andere puppy's. Maar na afloop van de cursus was er nog veel meer te leren en omdat de meeste hondenvriendjes doorgingen met de volgende cursus, deden wij dat ook. Op naar de Elementaire Gehoorzaamheid. Niet meer los met elkaar spelen, maar wel nieuwe dingen leren en een afsluitend examen doen. Alles bij elkaar was dat ook erg leuk en omdat er nóg meer te leren viel, deden we nóg maar een cursus: de Voorgezette Elementaire Gehoorzaamheid.
Oude vriendjes gingen weg, maar nieuwe vriendjes en vriendinnetjes kwamen erbij. Elke zaterdag zat Mickey te hippen bij de auto om naar ``school'' te gaan. Het examen ging wel wat minder dan de vorige keer, maar misschien kwam dat wel doordat de kop van Mickey heel vaak naar een bepaald deel van het veld gericht was. Dat was het deel waar behendigheid gedaan werd. Daar was de ACTIE! Daar hoefde je niet rustig en netjes te volgen en lang te blijven zitten of liggen. En daar zou die baas niet zo zeuren als een oefening eens niet zo precies uitgevoerd wordt.
Maar ja, er was ook nog een GG ``Club'' cursus en de baas --- die het tenslotte voor het zeggen heeft --- besloot om die eerst maar eens te gaan doen. Nou, vooruit sturen en naar de plaats teruggaan waren niet zo'n probleem, maar dat los volgen wel. Bij het afsluitende examen vormde het zelfs een struikelblok en het werd dus een examen dat we maar liever vergeten...

Naast de cursussen was er natuurlijk nog veel meer te doen voor Mickey. Eén van die dingen was (en is nog steeds) het ``veldje''. Elke dag om half vijf 's middags komen een aantal mensen met hun honden op een veldje in de buurt bij elkaar. Allerlei mensen en allerlei honden geeft natuurlijk het nodige sociale contact, zowel voor de mensen als voor de honden onderling.
Op dat veldje vielen me een paar dingen op.

In de eerste plaats, dat Mickey zich sociaal volgens het boekje gedroeg. Voor oudere honden toonde hij het nodige respect en daarnaast speelde hij lekker met andere jonge honden. Hij leerde ook het nodige bij van andere honden. Zo dacht hij op een gegeven moment zijn tanden in een mooie tak te kunnen zetten, zonder er rekening mee te houden dat er aan het andere eind een oudere hond aan vast zat. FOUTJE!!! Er was even een geweldig gegrom te horen (ik schrok er echt van), maar voordat ik iets kon doen, lag Mickey onderdanig op zijn rug, was het weer rustig en was de oudere hond weer lekker met ``zijn'' tak bezig. Het gezag had zich even doen gelden en was op ``hondse'' manier hersteld.

Verder viel me op dat Mickey in het begin gemakkelijk naar andere honden en mensen toe ging. Dat is nu iets minder, door ervaring lijkt hij wat voorzichtiger en gereserveerder geworden. En ik kan hem daarin niet altijd ongelijk geven!

Mickey tilt ook geen poot op om te plassen, maar gaat er even voor zitten. Nou ja, er is in de buurt een teefje dat niet gaat zitten, maar een poot optilt. Misschien een kwestie van luiheid of van niet zo dominant zijn?
Maar er was nog iets. Ondanks het feit dat er een tijd een beloning van vijftig gulden was uitgeloofd voor degene die Mickey een poot kon laten geven, is dat, ten koste van kilo's brokjes, nog steeds niet gelukt. Zou hij last van heup-dysplasie (HD) hebben? Een paar treden van een trap lopen is geen probleem, maar hij springt niet over een liggende boomstam als die meer dan een centimeter of dertig hoog is. Gelukkig rent en speelt hij wel zonder problemen.
In de buurt staat een kunstwerk, dat uit een aantal blokken met een oppervlak van drie bij drie meter en een hoogte van ongeveer veertig centimeter bestaat. Ideaal om Mickey te leren springen: zelf erop gaan zitten en Mickey proberen erop te lokken. Nee hoor, Mickey doet heel opgewonden en gaat voor het blok op de grond liggen blaffen. Mickey erop zetten, even erop laten zitten en dan eraf laten springen en zelf daarbij heel enthousiast doen. Nee hoor, Mickey springt er af en heeft absoluut geen behoefte om de sprong omhoog weer te wagen.
Totdat, op zekere dag, waarom weet ik nog steeds niet, Mickey de sprong waagt en trots bovenop het blok staat. Op dat moment is er geen knappere hond op de wereld en wordt er een brokjesfestijn gevierd! En nu is het hek meteen van de dam: als we langs de blokken lopen, worden ze allemaal even genomen. Gelukkig verwacht hij niet bij elk blok een brok!
Wat die HD betreft: de uitslag van de pas gemaakte röntgenfoto's om op heupdysplasie te controleren --- we willen eventueel met Mickey kunnen fokken --- is wat dat betreft goed genoeg om alle ongerustheid weg te nemen (HD Tc, som norbergwaarden 35).

Dat blokken springen gebeurde eind vorig jaar en daardoor zag ik vanaf dat moment de behendigheid wel zitten. Dus besloot ik om zowel gehoorzaamheid (op herhaling voor GG ``Club'') als behendigheid (beginners) te gaan volgen. Ik was eigenlijk te laat met opgeven, maar gelukkig konden we met beide meedoen.

En toen viel me nog iets op. Sommige mensen hadden eerder al eens gezegd dat Mickey soms een matte indruk maakte tijdens de lessen gehoorzaamheid. Dan hoorde ik zoiets als: "Wanneer Mickey wakker is, kan je de plaats-oefening gaan doen." Had ik hem van te voren te lang uitgelaten? Of moest ik hem zelf een beetje meer oppeppen door veel enthousiaster te doen?
Wat dat eerste betreft: zaterdag en zondag zijn ``mijn'' dagen om Mickey lang uit te laten. We gaan dan meestal naar de Berendonck (daar is lekker veel water met riet, bosjes en meerkoeten om achteraan te zwemmen) en brengen daar dan heel wat tijd door. Maar dat hebben we langzaamaan opgebouwd en 's zaterdags --- als we naar cursus gaan --- doe ik het meestal wat rustiger aan. Wat het tweede betreft: ik ben niet zo'n druk iemand en om geforceerd druk te gaan doen is dan ook geen oplossing, denk ik.
Zelf bedacht ik dat Mickey zich misschien snel verveelt. Want ook bij tijdrovende oefeningen moet iedereen een beurt hebben met alles wat daarbij hoort: een keer opnieuw doen, naar raadgevingen luisteren. En dan moeten de anderen wachten. Het hoort erbij en de honden moeten ook leren wachten, maar het is, zeker voor jonge honden, best moeilijk.
En toen kwam het leuke. Op zaterdag was het eerst gehoorzaamheid en daarna behendigheid. Het eerste uur ging ``normaal'', dus af en toe Mickey ``wakker'' maken, plaatsoefening (traag maar goed uitgevoerd), enzovoorts. En toen gingen we naar behendigheid. Eerst weer veel praten, omdat er in het begin veel uitgelegd moet worden. Maar van een slaperige Mickey was niet veel te merken. Hij wilde ACTIE! Dus toen we de nieuwe commando's HOOG, DOOR, OVER, TAFEL, enzovoorts, gingen gebruiken, kwam er een nieuwe, enthousiaste Mickey te voorschijn, waarvoor een tafel geen probleem was!
Maar de actie was niet altijd genoeg naar de zin van Mickey. In de loop van de cursus behendigheid leek hij mij steeds ongeduldiger te worden. Tijdens de cursus moeten we om de beurt één of meer hindernissen nemen. Als een hond daarmee bezig is, mag de volgende nog niet beginnen, maar moet alvast klaar gaan staan, zodat iedereen niet zo lang hoeft te wachten. Nou, dat wachten duurde Mickey (en natuurlijk ook de andere honden) meestal veel te lang. Hij zat klaar, maar als ik even niet oplette, was hij al bijna over of door de eerste hindernis heen. En ik maar weer: ``Nee, Mickey, ZIT en BLIJF!''

In het begin lijkt het nog ver weg, maar opeens is het dan zover: examen! De voorafgaande weken leek het wel of alles steeds minder goed ging, maar op een gegeven moment loop je samen examen te doen en probeer je er het beste van te maken.
We moesten eerst gehoorzaamheid doen. Door allerlei omstandigheden verliep dat een beetje rommelig. Er was een puppycursus met heel leuke puppy's en piepballetjes die voor de nodige onrust onder de examencandidaten zorgde. Er was net een voetbalwedstrijd op een aangrenzend veld afgelopen en de kortste weg naar de voetbalcantine liep langs de honden die net twee minuten moesten blijven liggen met de baas/bazin uit zicht. Daarbij kwamen ook de leuke opmerkingen zoals ``Poesjes, poesjes!'', die we achter de heg natuurlijk ook goed konden horen. Nou moeten de honden daar tegen kunnen (het is ten slotte geen puppycursus meer), maar het is dan best wel moeilijk en spannend. Zo heb ik wel eens iemand horen verzuchten toen zijn hond niet luisterde: ``Je zou niet zeggen dat we zoveel cursussen gehoorzaamheid gehaald hebben!''.
Het examen zag ik op dat moment zelf niet meer zo erg zitten en de uitslag voor de groep was jammer genoeg niet al te best: van de vijf paren waren er maar twee geslaagd. Maar Mickey en ik waren daar bij! Het los volgen was wel weer het zwakste punt. Als tip van de examinator kregen we nog te horen dat één flinke correctie wel aftrek geeft van een punt, maar als de hond daarna goed volgt, blijven er nog negen punten over van de tien. En dat is beter dan een aantal zwakke correcties, die per stuk een punt aftrek geven.
Nou, het examen GG ``Club'' halen was toch wel een opsteker! En nu gingen we dus vol goede moed naar het examen behendigheid. Dat was toch ook wel spannend, want we hadden tijdens de laatste les wel een keer een lang ``examen''parcours gehad, waarbij iemand ook tijd opgenomen had, maar dat ging toch lang niet altijd zoals het zou moeten. Belangrijkste leek me om alle hindernissen in een keer goed te nemen. Ja, natuurlijk, maar hoe? Door niet te snel gaan, maar rustig aan te doen. Omdat Mickey tijdens het volgen een tijd gehad heeft dat hij te ver vooruit liep, kent hij het commando ``rustig''. En met de goede handbeweging erbij gaat het nog beter. Dat kwam dus goed van pas.
Want dat is ook een verschil tussen gehoorzaamheid en behendigheid. Bij gehoorzaamheid mogen naast de met de stem gegeven commando's geen extra commando's met het lichaam gegeven worden (uitgezonderd tijdens de ``plaats''- en ``vooruit''-oefening), terwijl bij behendigheid naast de stem van elk (nou ja, bijna elk) lichaamsdeel gebruik gemaakt kan en mag worden. Er mogen zo dus onbeperkt commando's gegeven worden.
Maar uiteindelijk bleken we alles prima gedaan te hebben: de eerste poging leverde een tijd van 41 seconden (inclusief vijf strafseconden) op en de tweede poging een tijd van 42 seconden (inclusief tien strafseconden). Zo bleek dus dat het snellere tweede rondje toch een langere eindtijd opleverde. Ofwel, rustig aan was in dit geval toch de beste manier.

Weer twee diploma's erbij. Het zal Mickey een zorg zijn, denk ik. Maar omdat hij het snelste was bij de behendigheid beginners, kreeg hij een grote beker als eerste prijs. En dat is dus wel een probleem, want door die beker zit Mickey nu continu te zeuren om een eigen prijzenkast!

juni 1995.